gerrieke-op-reis.reismee.nl

Mijn eerste week op het project

Nog even een blog zo op de late avond, 

Het is alweer vrijdag, en zit ik hier alweer ruim een week. Gelukkig zijn er meer mensen in het huis, zodat het super gezellig is. We zijn er nu met 5 Nederlanders, een stel van 35, een vrouw van 42 en een jongedame van 19, en morgen komen er nog 2 meiden uit Noorwegen. Ik ben benieuwd. De afgelopen dagen ging mijn wekker om 6.15, en om 7.00 komt de tuktuk om me naar het project te brengen. De tuktuk is een soort overdekte brommer waar mensen op een bankje achterin kunnen zitten. De zijkanten zijn open, en is ook echt een ervaring om daar in te zitten. De tuktuk scheurt echt overal door, soms tussen auto's waar nog maar aan beide kanten een paar centimeter ruimte over is. Super bizar, maar gaaf. Je moet ze maar vertrouwen. Hoe verder ik richting het project ga, hoe armer en slechter alles eruit ziet. Gaten in de wegen, kapotte huisjes, of hutjes waar mensen in wonen. Een vieze brandlucht, en overal plastic flesjes, echt niet normaal. Als ik bij het project aankom, moet ik op een grote poort aankloppen, en dan moet iemand hem opendoen. Daarna moet ik een soort kleed voor doen, om mijn eigen kleren te beschermen. Het is in Malawi trouwens ook gebruikelijk om een een kleed voor te doen. Als ik binnenkom is het al een enorme chaos. De kinderen zitten dan aan het ontbijt, en ik loop door naar de slaapzaal om mee te helpen met het verschonen van de bedden. In de zaal staan 20 bedden, en is gevuld met 18 á 19 kinderen. De grotere kinderen zitten in de zaal tegenover. Als alle bedden opgemaakt zijn, en alle kinder mondjes gevuld zijn, worden de kinderen gewassen. En dat is echt heel bizar, en apart. 1 vrouw staat in een hok, ruimte van ongeveer 1.5 bij 3 meter waar de kinderen worden gewassen. In een klein voor hokje worden de kinderen uitgekleed, en dan in de slaapzaal weer aangekleed. Mijn taak de afgelopen dagen was het uitkleden van de 'vieze' kinderen in dat voor hokje, zorgen dat ze niet naar de slaapzaal gaan, en de schone kinderen aangeven aan de huismoeder die gaat aankleden, en het gaat echt als een soort lopende band werk. Hup, uit de kleren. Wassen met een emmer water, insmeren met een soort vettige zalf,  en aankleden in de slaapzaal. En dan zet je de kinderen in een bed, zodat ze niet door elkaar gaan lopen en het een chaos word. Want geloof me, deze kinderen kunnen net uit de jungle komen als het gaat om lenigheid en acrobatiek. 1 jaar en in 10 seconden van het ene bed, over het andere bed, op de grond. Niet normaal, en heel grappig om te zien. Als alle kinderen gewassen en aangekleed zijn, komt er een tas met allerlei schoentjes tevoorschijn. Alle kinderen krijgen dan schoentjes aan, wat vaak ook een strijd is. De ene pakt weer de schoentjes van de ander, en gaat ermee gooien. De ander doet zijn/haar schoentjes weer uit. Ik kan dit op papier echt niet goed uitleggen, je moet het echt meemaken voordat je een beetje beseft en snapt hoe het gaat. Als dat allemaal gedaan is, krijgen de kinderen speeltijd. En wat voor ons nog warm is, vinden de Malawianen al snel koud. Daarom mogen de kinderen soms ook niet buiten spelen, omdat ze het te koud vinden. Wat voor mij echt heel raar over komt. Dan worden ze met z'n allen naar het eet gedeelte gebracht, wat 4 bij 2 meter is, en dan moet je kinderen in een klein hokje gaan vermaken, waar ze zich ontzettend gaan vervelen. Want speelgoed maken ze zo weer kapot en maken ze ruzie. Soms is dat echt niet te doen. Rond een uur of 10 krijg ik thee, maar een soort oplos thee met een cacao smaak. Wel lekker, maar lijkt niet echt op thee. Soms krijg ik er dan een ontbijt bij. Vanmiddag kreeg ik gewoon een hele maaltijd met aardappeltjes en soort ei. Super lekker, maar echt te veel. Rond een uur of 11 krijgen dan de kinderen eten, allemaal in een hokje en dan proberen zoveel mogelijk kinderen eten te geven. En om half 12 liggen dan alle kinderen, schoon, en moe op bed. Nouja, moe is bij sommige kinderen nog de vraag. Want ze dagen je echt uit. Eindelijk slapen ze allemaal. Rust, even lekker zi... O wacht daar begint er een te huilen. Even troosten, en in slaap wiegen.
En dan eindelijk ru..... nee, daar begint de volgende. En die wil niet stoppen met huilen. Een van de huismoeders pakt een grote doek, en dan word het kindje op mijn rug vast gemaakt. Echt super handig. Je voelt het kindje niet, het lijkt net of je een rugtas op je rug hebt. Soms moet je daar ook even over nadenken, want soms wil je gaat zitten, en met je rug tegen de muur aan, maar dat kan dan dus niet. Maar het is wel echt super gaaf om mee te maken. Op het project eten ze tussen de middag Nsima, dat is een soort papje van mais, maar dan enorm dik. Dat eten ze dan altijd met iets erbij, of groente, of vlees. Dan pak je eerst een stuk nsima, en dan doe je er wat groente of vlees bij, en dat eet je op. En dat alles met je handen. Best lekker eigenlijk, maar je word er zo vol van.
Vandaag was er een grote schoonmaak, en werden alle bedden naar buiten gebracht en werden grondig gesopt. Ook op het pleintje werd alles gesopt, en het was echt super gezellig. De mensen waren heel vrolijk en de kinderen gingen allemaal buiten spelen. Vandaag was er nog een vrijwilliger uit het huis die op hetzelfde project zit als mij. We hadden vandaag ballonnen meegenomen, en een plezier dat ze ermee hadden. Echt leuk om te zien. Donderdag had ik bellenblaas meegenomen wat ze ook super leuk vinden. Soms is er maar moeilijk orde in de chaos te brengen. Ik neem mijn petje maar af voor alle nonnen en huismoeders die dit runnen. Hier moet je maar een hoop geduld voor hebben. Na het eten vanmiddag, moesten de kinderen weer naar de slaapzaal voor een klein middagdutje. Ik wou de kinderen naar binnen doen, en liep met een jongetje van nog geen 1 jaar op mijn arm om de andere kinderen van het binnenplein naar binnen te halen, toen ik in een soort greppel mijn voet heel lelijk verzwikte. Het deed echt onbenullig veel pijn, en kon niet meer lopen. Ik moest even naar het ziekenhuis om te laten controleren of het niet gebroken was. Een scan gemaakt, en wachten op de uitslag. We werden weer in een kamer geplaatst om te wachten op de uitslag. En ineens werd het donker, de stroom was weer uitgevallen. Dat is hier dus heel normaal, en een paar minuten later sprong de generator aan, en hadden we weer licht. Dus het duurde nog wat langer. Eindelijk kwam ze, en was er gelukkig niks gebroken, maar gekneusd. Mijn voet is met verband ingetaped, en hij begint te zwellen. Dus maar een paar dagen met de voet omhoog. Gelukkig heb ik het weekend vrij van het project, en kan ik rustig aan doen. Het is ook altijd wat, en hoop dat ik het ziekenhuis voor de rest van het half jaar niet meer van binnen zie. De omgeving hier is ook echt super gaaf. En ik leer ook steeds meer de gewoonten van de Malawianen. Ik zit hier nog maar 8 dagen, maar ik heb het idee dat ik hier al wel 2 maand zit. Afgelopen woensdag zijn we wezen uiteten, en dat kan hier ook echt goed. Heerlijke pizza gehad, genieten. Morgen geeft het lekker weer aan, dus we gaan even proberen te zwemmen, en even rustig aan doen met mijn voet.

Fijn weekend,

Gerrieke

Reacties

Reacties

Familie donker

Hi Gerrieke. Wat een belevenissen in een heel andere cultuur. Vervelend dat je je enkel gekneusd hebt. Een oud boerenmiddeltje om kneuzingen te genezen is, om een koolblad op de plek te leggen en dan te zwachtelen. Hebben jullie alleen dagdiensten of blijven er ook van de vrijwilligers ,s nachts slapen. En hebben jullie de zaterdag en zondag vrij? Heel veel sterkte met al de zorg kinderen en Gode bevolen in alle omstandigheden. Een goede zondag toegewenst en een hartelijke groet van ons allen fan donker

Marga

Hoe heerlijk herkenbaar de dingen je schrijft. En Nederlandse en Afrikaanse kinderen kun je niet met elkaar vergelijken. Ze zijn drukker, temperamentvoller. Luidruchtig en niet klein te krijgen. Maargoed ook. De omstandigheden zijn daar ook zo anders

Agaath

Marieke wat maak jij veel mee ,en wat een belevenissen ,gewedig leuk om je te vogen .succes

Marjet

Hee Zusje.

Heel leuk om al je verhalen te lezen. Het is net alsof ik er zelf bij ben! Super fijn dat je het naar je zin hebt.
Jammer genoeg ben je wel een pechvogel maar hoop dat het bij een gekneusde enkel blijft ^^ Enjoy!!

Reultje Land

Gerrieke wat schrijf je prachtige verhalen en wat maak je veel mee, petje af hoor!! hoe snel je je daar thuis voelt en zo behulpzaam bent voor iedereen, veel plezier daar verder blijven we je volgen via de blogs. Groetjes van de Jukweg!

Karin

Gerrieke fijn om me te lezen wat je allemaal mag en kunt doen. Geniet ervan.

Groetjes uit de Hoge Enk

Miranda Baardemans.

Hoi Gerrieke wat leuk om weer je belevenissen te lezen.
Heel veel sterkte en beterschap met je enkel.
Groeten van Miranda en de rest van de familie.

Brenda

Ha Gerriek, wat leuk om je verhalen weer te lezen, super om je belevenissen te volgen!
Je hebt al veel gedaan de afgelopen weken zeg, petje af!
Enne rustig aan doen even he met je voet! Groetjes van ons allemaal♡

Aartje

Hoi Gerrieke
Wat maak je veel mee zeg en ook bijzonder dankbaar werk wat je daar doet, dat moet je een heel goed gevoel geven.
Maar af en toe ook wel lastig denk ik zo'n heel ander leven en ik snap dat je het idee hebt dat je daar al veel langer zit
De andere mensen die bij je wonen zijn er niet allemaal voor hetzelfde project? of begrijp ik dat verkeerd?
Ik hoop dat je snel weer gewoon kunt lopen en dat de pijn al minder is.
Veel plezier daar, geniet van deze speciale tijd.

groetjes en liefs van mij.

Gerrieke van Aperlo

Bedankt allemaal voor de leuke reacties! (:

Fam. Donker, wij hebben vooral de diensten van overdag. Ik weet niet of het mogelijk is om ook nachtdiensten mee te draaien. Normaal gesproken zijn we de zaterdagen en zondagen vrij. Maar omdat de kinderen die daar verblijven ook daar wonen, denk ik dat het ook zeker mogelijk is om daar ook in het weekend te helpen.

Aartje, klopt. Ik ben samen met een ander meisje op een project. Wat super gezellig is, de anderen hebben allemaal weer een ander project, de ene doet een school, En de ander doet weer een andere kinderopvang. Het verschild dus.

Annet

Mooie verhalen gerrieke prachtig onder woorden gebracht . Wat een pech met je voet zeg.. hopelijk knapt het snel op...maarja kneuzen duurt soms langer dan breken😎😎

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Doingoood