gerrieke-op-reis.reismee.nl

Malawi, wat ben je mooi! ♡

Alweer ruim 3 maand in Malawi, en wat gaat de tijd snel. Een goed teken, want ik heb het enorm naar mijn zin.

Vorige week dinsdag ben ik weer mee geweest op outreach. Toen ik s ochtends aan kwam bij mijn project, zag ik de kinderen niet in de slaapzaal, maar op het binnenplein. In hoorde iedereen ook zingen, en de pastoor was er. Maar al snel na mijn aankomst was het afgelopen. Een Non vertrok naar Tanzania. De Nonnen worden overal heen uitgezonden. Zo hadden we op het project Nonnen uit de US, Zuid-Afrika, Tanzenia, Polen. Meestal na een jaar of 2 worden ze dan weer ergens anders heen uitgezonden. Alle kinderen hadden ontzettende leuke en schattige kleertjes aan. De meisjes in mooie jurkjes, en de jongens in een stoere broek met een blouse.
Rond een uur of 9 gingen we dan op outreach. De weg erna toe blijft zo indrukwekkend. Terwijl alle Nonnen en huismoeders in de auto hun gebedjes doen, en aan het zingen zijn, kijk ik om me heen naar de wonderschone natuur van Malawi. We rijden langs een klein dorpje waar allemaal marktjes zijn. Achter mij hoor ik een hard gekrijs. Ik kijk achterom, en zie dat er een levende varken achterop een fiets word gebonden. Alles gaat hier per fiets. Levende kippen aan het stuur, en dan praat ik niet over 1 kip aan elke kant, maar over 10 tot 15 kippen aan 1 stuur. Torenhoge houten blokken achterop de fiets, ontzettende grote netten met kolen. Dat blijft nog steeds indrukwekkend om te zien. Soms kunnen de mensen niet eens meer fietsen omdat er zoveel op hun fiets ligt. We rijden verder door de maïsvelden. Het schooltje waar we heen gaan ligt erg afgelegen. Nonnen worden hier aangezien als mensen die goed voor anderen zijn. Onderweg worden we dan ook vaak nagezwaaid en word er een buiging gemaakt, of met dat de auto langsrijd gaan mensen op hun knieën zitten, kinderen die achter de auto aan rennen en daarbij 'sister' roepen. We komen uiteindelijk aan bij de naaischool, waar een Non en een huismoeder uitstappen om de mensen daar naailes te geven. Wij rijden door naar het schooltje. We worden met open armen ontvangen. Deze dag heb ik veel geluisterd en gekeken. De kinderen gingen veel zingen en er werd een clubje apart genomen om naar een bijbel verhaal te luisteren. Ik ging buiten met de kinderen spelen. De kinderen zijn heel opgewekt en vrolijk. Na een tijdje volgde onze rit terug. Onderweg nog veel kinderen die ons naroepen 'Mzungu, Mzungu' wat blanke betekend.
De rest van de dagen ben ik weer naar het project gegaan. Het moment dat ik binnenkom is hartverwarmend.
Alle kindjes, met hun vieze mondjes en vieze natte kleren van de pap als ontbijt, komen allemaal op me af rennen, en roepen allemaal 'Kahiekaa' (wat Gerrieke voor moet stellen) in een koor. Ik probeer ze allemaal te groeten, maar door de enthousiasme rennen ze overal door elkaar. Ik word hier heel blij van. Het meisje waar ik een paar blogs geleden over geschreven had, wat enorm mager en beschadigd binnen gebracht was, doet het goed. Ze past zich helemaal aan, en lacht de hele dag door. Ik ben intensief met haar bezig geweest, haar proberen mensen te laten vertrouwen, met andere kindjes leren spelen, leren lopen. Wat het nu ook maakt dat ze erg naar me toe trekt. Ik probeer dat nu een beetje af te bouwen, omdat ik niet wil dat ze me gaat missen als ik weer terug ga naar Nederland. De kinderen zijn de laatste tijd een beetje ziek geweest. Veel hoesten en koorts. Sommige kinderen moesten daarom ook voor controle even naar het ziekenhuis. Gelukkig gaat het nu weer beter met ze, en zijn ze weer lekker opgewekt.

Het vorige weekend zijn we naar kande beach geweest. We werden 7u in de ochtend opgehaald door onze taxi. De helft van de groep ging naar senga bay, die hebben we eerst daar afgezet. Daarna reden wij door naar kande beach. We hadden verwacht dat het in totaal rond de 4uur rijden was, maar we kwamen na ruim 7 uur gereden te hebben aan bij de manege waar we paard zouden gaan rijden. We hebben toen een uur paard gereden, wat ontzettend gaaf was. Over het strand en door de bossen. Daarna kwamen we weer terug, en gingen de zadels van de paarden af, en gingen we met de paarden het water in. Dat was zo onwijs gaaf. Het paard waar ik op zat, vond het zwemmen erg leuk, en gaat normaal ook veel te diep. Daarom zat hij aan een touw, zodat hij niet te ver kon gaan. Uiteindelijk kwamen we aan bij onze slaapplaats. Een soort hostel aan het strand. Eenvoudig, maar prima te doen. We sliepen met ons 4en en met nog 7 vreemden op een zaal.
De volgende dag hadden we een relax dagje, stonden 8uur op, wat voor hier uitslapen is. Met dat we wakker werden hoorden we het geluid van de vogels en de zee. Dat is echt heerlijk wakker worden. Daarna gingen we aan het ontbijt, en gingen sommige nog zwemmen. En om 2uur begon onze terugreis weer. Dit keer duurde het zelfs nog wat langer. Om 10u s avonds waren we dan eindelijk thuis. Onderweg zie je echt enorm veel, en we hadden een heerlijk relax busje. Dus de rit was daarom ook zo voorbij.  

Afgelopen weekend hadden we een relax weekendje. 6 van de 8 mensen van de groep gingen op Safari naar Zambia. Ik ben daar al geweest, en bleef dus thuis samen met een huisgenoot. De vrijdag neem ik meestal een halve dag op het project, om meestal smiddags met de groep ergens wat te drinken. Dus ook afgelopen vrijdag gingen we rustig ergens wat drinken en eten. De zaterdag zijn we eerst naar een markt geweest. Elke laatste zaterdag van de maand is er een markt met allerlei kleedjes en hele leuke spulletjes. Hier lopen ook erg veel blanke mensen. We hebben hier 2uur rond gekeken, en daarna werden we opgehaald door onze Malawiaanse coördinator, en gingen door voor een picknick ergens aan een dam. We moesten eerst nog een uur rijden. Toen we dachten er bijna te zijn, zagen we dat de enige weg die naar die dam toegaat, vol lag met water door een overgestroomde rivier. De jongetjes die in het water aan het spelen waren, zeiden dat we er wel door konden. De jongetjes voorop, en wij maar hopen dat er geen diepe gaten in de wegen zaten. Gelukkig is het allemaal goed gegaan, en kwamen we uiteindelijk aan bij de dam. Daar hebben we een picknick gehad.
De zondag zijn we naar een kerk geweest, en dat was echt zo bijzonder. In woorden kan je moeilijk uitleggen hoe bijzonder dat was.
We kwamen binnen, en kregen een plek toegewezen. We zagen veel mensen met oranje of blauwe lange kleden aan, en een soort rond iets om hun hoofd. Er werd heel veel gedanst wat erg leek op Indianen dans. Ook werd er op van die trommels geslagen. Alles wat opgelezen word uit de bijbel, word gezongen. Echt heel bijzonder. Daarna was er een soort collecte, en gingen we allemaal naar voren om het geld in een doos te doen. De dienst was echt heel bijzonder.

Maandag werd ik om 6 uur opgehaald om een berg te gaan beklimmen. De rest van de groep waren nog niet terug. Dus ging ik met onze malawiaanse coördinator en haar nichtje de Nkhoma Mountain beklimmen. Genoeg water en eten mee, en daar gingen we. Eerst nog een uur rijden, en toen kwamen we aan. We moesten eerst nog een gids regelen, wat een normale man was zonder wandelschoenen, maar normale gympen die er niet heel comfortabel uit zagen. Toen begon het lopen, het was best zwaar. Veel door het hoge gras, waardoor je gaten in de grond niet zag en je enkel vaak dubbel ging. Maar goed, na 2uur lopen, klimmen en ploeteren, kwamen we aan bij een huisje waar je kan rusten. Je kon er nog voor kiezen om door te gaan naar te top. Dat was dan nog een uur klimmen, en dan bedoel ik ook echt klimmen. Ik besloot mee naar boven te gaan. Elizabeth onze coördinator besloot bij het huisje te blijven. Dus ging ik met onze gids en dat nichtje naar boven toe. Ik had deze rit echt onderschat. Ik het was een enorme zware klim. Veel geploeter en uitgeput kwamen we dan na ruim 1 uur klimmen boven aan. En wauw, ik was zo blij en trots dat ik het gehaald had. Het uitzicht was echt niet normaal mooi. Je keek uit over groen Malawi. (Ik heb foto's geplaatst, zodat kan je een beetje zien hoe het eruit zag!) Er waren veel kinderen boven op deze berg die daar komen om te relaxen en vuur te maken. Het zag er heel gezellig uit. Daarna ging onze weg terug. Dit ging wel sneller, maar niet minder makkelijk. Mijn benen trilde de hele weg, waardoor het voelde alsof ik liep als een pinguïn. In totaal zijn we 5uur onderweg geweest. Ik was zo blij dat ik het gehaald had.
Thuis gekomen lekker gedoucht wat dan extra lekker is, want geloof me, ik was echt ongelofelijk vies. Om 4uur kwam de rest van de groep terug van de Safari. Allemaal waren we erg moe en gingen vroeg slapen.
De afgelopen dagen ben ik weer naar mijn project geweest.
Vandaag had ik mijn laatste dag op het project als vrijwilliger. Ik mag de komende 3 maand nog wel gewoon langs komen om de kinderen op te zoeken. Dit ga ik ook zeker doen.
Gisteren kwam ik op het idee om cupcakes te bakken voor de kinderen en huismoeders.  Leuk idee lijkt het, maar hier is het een grotere uitdaging als in Nederland. Toen ik thuis kwam hadden we namelijk geen stroom. Wat de laatste tijd echt een probleem is. We hebben heel weinig stroom. Afgelopen weekend hadden we 1.5 dag geen stroom en water. Dan besef je even dat we in Nederlands echt verwend zijn. Maar goed, om 9uur hadden we nog geen stroom, en ik besloot naar bed te gaan. Ik had nog lollys als reserve. Maar half 10 was er toch ineens weer stroom. Toen heb ik om half 10 nog ongeveer 130 cupcakes gebakken. Uiteindelijk lag ik om half 1 weer in bed. Om 9 uur kwam Maartje mijn Coördinator langs voor een evaluatie en afscheid. En dat is echt hartverwarmend. Alle kinderen, rond de 45 tot 50 kinderen, worden op een stoel gezet. Ik vooraan in een stoel, en gingen ze voor me zinngen. Goodbye, goodbye, but not forever. We say goodbye but not forever. We say, one day, We should meet again. Dan krijg je echt een enorm kippenvel moment. Een afscheid gevoel had ik niet, want ik blijf ze bezoeken de komende 3 maand. Ik kreeg een certificaat en 2 mooie kaartjes met lieve woorden. Ook werd ik bedankt voor alles wat ik betekend heb op dit project.
Daarna mocht iedereen genieten van de cupcakes, en wat genoten ze daarvan. Ze vonden het allemaal echt heel lekker. Van de huismoeders kreeg ik allemaal een dikke knuffel. En om 11uur gingen we weer richting huis. Ik had van de tailor mijn jurk mee gekregen die ik besteld had. Deze heeft hij voor mij op maat laten maken. ( zie foto's)
Maandag hoop ik op mijn nieuwe project te beginnen. Ik heb er enorm veel zin in, en zie er naar uit.

Tionana, en tot de volgende blog.

Gerrieke

Nieuwe update uit Malawi

Inmiddels al weer een tijdje geleden, en daarom een nieuwe blog.

Het leven hier in Malawi gaat zo zijn gangetje. Veel dingen worden normaal, en dat maakt het dan ook dat het een langere tijd duurt voordat ik weer een leuke blog heb vol nieuwe indrukken. Het enige waar ik maar niet aan kan wennen, is het gebruik van de minibus. Tijdens deze ritten gebeurt en zie je enorm veel. Mensen die vanalles proberen te verkopen aan de ramen. Met z'n 18en in een minibus waar plaats is voor 12. Als we bij het verzamelpunt komen voor de minibussen komen er al meteen 3 of 4 mannen naar je toe die je hun bus probeert in de krijgen. Inmiddels weten ze ook al waar we heen moeten. De eerste paar keer is dat best hilarisch, maar nu vind ik het vervelend worden. Ze beginnen aan je te trekken soms. Ik zoek zelf wel een bus. Ook proberen ze je meer te laten betalen dan wat de prijs is. Gelukkig hebben we eerlijke prijzen doorgekregen van de organisatie, en weten we wat we moeten geven.

Afgelopen weken ben ik gewoon weer naar mijn project gegaan. Het is het komen en gaan van kinderen. De schrijnende situaties waarom kinderen in ons huis gebracht worden, laten je niet koud. Er zijn 4 baby'tjes de afgelopen periode gebracht van de leeftijd tussen de 2 maand en 1 week. Het baby'tje van 1 week is op de markt te vondeling gelegd. Ze is 1 week oud, voor een baby ook veel te klein, ik kan er met mijn hoofd niet bij. Dit meisje had dus ook nog geen naam, en hebben ze hier in het huis een naam gegeven. Een ander jongetje van 2 weken met een enorme vocht bult op het hoofd, heeft zijn moeder verloren. Zijn moeder overleed tijdens de geboorte, en ze moesten het baby'tje er dus met een zuignap uit trekken. Ontzettend sneu. Een jongetje van ik schat 9 maand, waar de ouders erg arm van zijn, en niet meer voor het kindje kunnen zorgen. Het huisje van zijn ouders is ingestort, en ze hebben 6 kinderen waar ze niet allemaal voor kunnen zorgen. Even verderop zie ik weer een nieuw gezichtje. Een meisje van 2 maand, die tijdelijk bij ons in het huis was omdat haar ouders problemen hadden. Was, je leest het goed. Ze is weer opgehaald door haar moeder. Wat hier echt heel raar gaat. De ouders hadden de problemen opgelost, en het kindje mocht, in overleg met de social workers, weer terug. Toen wij het meisje netjes hadden aangekleed, en verschoond hadden, stonden we klaar om het over te dragen aan de moeder. Ik zag de moeder aankomen, een jonge vrouw van rond de 25. Het eerste wat ze deed toen ze het binnenplein op kwam lopen, was het vragen naar de toilet. Ze moest naar de toilet. Ongeveer 2/3 weken heeft ze haar bloed eigen kindje niet gezien, en dan geeft ze er nu niet eens de aandacht aan? Ik zag dat de Non en de huismoeders hier ook raar van op keken. Toen ze weer terug kwam lopen van de toilet, liep ze met haar hoofd gebogen naar het kindje toe. Ze pakte het aan, keek er even naar. En praatte wat met de zuster. Het kindje kreeg helemaal niks geen aandacht van haar. Aan alles zag je dat ze het kindje niet wou, dat werd ook nog eens bevestigd door de huismoeders. Dit zijn situatie's die niet altijd even makkelijk zijn. Ik hoorde dat er veel kindjes, als ze weer terug geplaatst zijn, komen te overlijden door verwaarlozing. Ik moet er niet aan denken, dat dit lieve kleine meisje van 2 maand oud daar onderdeel van uit maakt. De hele middag is hier nog over doorgepraat.
Vorige week vrijdag kwam ik kwart voor 8 op mijn project aan, en waren alle kinderen al gewassen en aangekleed. Mij werd verteld dat er een nieuwe priester is, en de kinderen komt bezoeken. Pas om half 10 kwam de priester binnen, en stelde zich voor aan alle kinderen en de huismoeders. Veel foto's werden er gemaakt. De kinderen vonden de priester wel een beetje eng. De priester liep door naar buiten waar de kinderen van 3 tot 5 aan het zingen waren. Ook de huismoeders zongen mee. Daarna begon een meisje te bidden, super trots dat ze was omdat ze voor de priester mocht bidden. Ook hier deed de priester ook hier een kennismakingsrondje met de kinderen. 

2 weken terug zijn we zondag met onze Malawiaanse coördinator mee naar de kerk geweest. Je hebt veel verschillende kerken in Malawi, deze kerk was al behoorlijk Europees. Geen dans en gezwaai in de kerk, maar normale banken en een priester voor in de kerk die de preek hielt. Nadat de preek afgelopen was, riep de priester een aantal namen, en er kwamen kinderen naar voren. Deze kinderen waren jarig geweest in de afgelopen week, en de hele kerk begon 'happy birthday' te zingen voor de kinderen. Wel heel appart, maar wel bijzonder. We voelde ons heel welkom in deze gemeente. Dat bleek wel toen er een meneer aan kwam lopen die ons die ochtend ergens had zien staan, toen wij aan het wachten waren op onze malawiaanse coördinator die ons op kwam halen voor de kerkdienst. Hij bood zijn verontschuldiging aan, omdat hij ons niet meegenomen had. Hij wist niet dat we naar de kerk gingen. Nadat we uitgelegd hadden dat we al opgehaald waren, snapte hij het. Echt heel lief dat hij ons daar over nog aansprak. Aan het einde van de dienst werd de Holly communy gehouden.
De rest van de week ben ik weer naar mijn project gegaan. Ik rij altijd namen met mijn Noorse huisgenootjes. Op een morgen waren we onderweg naar ons project. Het verkeer hier is een chaos. Veel auto's die in de tegengestelde richting rijden, waardoor degene die wel op de juiste baan rijd, moet uitwijken voor degene die verkeerd rijd. Zo ook deze morgen, een auto dacht slim te zijn, en de file te ontwijken door op onze baan ons tegemoet te rijden. De meeste auto's die wel aan de goede kant rijden, gaan dan wel aan de kant, maar deze bestuurder niet. Waardoor de auto's recht tegen over elkaar stil stonden. Na wat geschreeuw, stapt de bestuurder van de auto aan de goede kant agressief uit zijn auto en trekt de andere man uit de auto en begint er zo op in te slaan. Gelukkig grepen er snel mensen in, maar de man die uit de auto werd getrokken, had zijn auto niet op de handrem, waardoor zijn auto doorreed tegen de minibus aan, en in een greppel. Wij zijn snel doorgereden.

Laatst ben ik weer mee geweest op outreach. We gingen weer naar hetzelfde schooltje om tijd door te brengen. Ik was nu alleen, en had een springtouw en wat ballonnen meegenomen. Ballonnen vinden ze echt helemaal te gek. Aan het eind kregen ze allemaal weer eten. Wij wilden weer bijna gaan, tot een van de nonnen met een meisje van een jaar of 8 de wijk uit kwam lopen. Dit meisje was ontzettend mager. Ze had koorts en was aan het braken. Ze denken aan malaria, en ze moesten dus ook snel naar het ziekenhuis. Deze mevrouw had daar geen geld voor, en nadat ons project haar wat geld had gegeven gingen we weg. Later vertelden ze me dat deze hoogzwangere moeder samen met haar zieke kind nog 45 min tot een uur moeten fietsen om bij het ziekenhuis te komen. Ik krijg hier echt een naar gevoel van. Maar deze mensen zijn dat gewend.

Aantal weken geleden gingen we boodschappen doen, dit deden we bij een supermarkt. Hiervoor staan ontzettend veel bedelaars, die altijd naar je toe komen. En een beveiliger die het bedelen probeert te bestraffen. Wij waren onze boodschappen aan het afrekenen, voor ons stonden 2 jongetjes van een jaar of 8, blote voetjes, gescheurde kleertjes en onverzorgd. Ze hadden een klein zakje chips gekocht die ze samen moesten delen, van omgerekend 5 cent. Ik kreeg medelijden met ze, en besloot voor ze allebei een extra zakje andere chips te halen. Deze gaf ik ze buiten aan de jongetjes, deze namen ze hebberig aan, en renden ineens weg. De beveiliger kwam ze met de stok achterna, omdat er dus niet gebedeld mag worden. Gelukkig waren de jongetjes sneller, maar meteen kwam er een volwassen man aan, en kwam ook om eten vragen.
In deze buurt lopen erg veel daklozen en bedelaars. Heel schrijnend om te zien, en je wil het liefst geld geven, wat helemaal niet slim is.

De laaste weken regent het veel, veel keiharde buien. Zo hard dat ik ben wezen douchen in de regen. Gelukkig anders als het regen in Nederland. Hier zijn het veel buien die kort of wat langer kunnen duren. Daarna schijnt de zon weer, en het blijft ook gewoon warm.

De afgelopen weken zijn er weer veel nieuwe vrijwilligers gekomen in het huis. Van het eerste groepje waar ik ruim 4 weken mee heb gezeten, ben ik de enige die nog over is. Afgelopen donderdag zijn de 2 Noorse meiden weg gegaan. We zijn nu met een hele nieuwe groep, enorm wennen. Maar heel gezellig.

Fijne avond, 

Gerrieke

Veel indrukken in Malawi

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Daarom naar snel weer een nieuwe update. De afgelopen weken zat ik een beetje in een ziekenboeg.
Vorige week maandag begon ik ziek te worden, en tot donderdag kon ik niks binnen houden. In Malawi loop je altijd meer risico op een ziekte, dus ik werd daarom ook weer naar het ziekenhuis doorverwezen. Omdat ik dus 4 dagen bijna niks gegeten of gedronken had, moest ik ook aan het infuus. Nadat ze mijn bloed hadden afgenomen begon het wachten. Eindelijk kwam de dokter met het nieuws dat er niks gevonden was. Gelukkig maar, ik zou gewoon een griepje hebben. De dagen daarna voelde ik me steeds iets beter opknappen, en ben daarom ook gewoon naar het project gegaan. Helemaal fijn voelde ik me nog niet.
Woensdag kwam ik aan bij het project, en voor de poort zaten veel mensen! Ik wist niet waarom, en vroeg het aan een van de huidmoeders. Ze vertelde me dat die mensen allemaal heel arm waren, en geen geld hebben voor eten. Daarom deelt ons project 1x in de maand 2.5 emmer maïs, handzeep, olie en een zakje bruine bonen uit. Hier kunnen de mensen dan weer even mee vooruit. Nadat ik geholpen heb de kinderen te wassen en aankleden, liep ik met de kinderen naar buiten. Toen kwamen pas de eerste mensen binnen. Ze hebben allemaal een papiertje gekregen. Er zal ook vast wel eens misbruik van gemaakt worden, en daarom zijn deze mensen ook geselecteerd. Mij werd gevraagd of ik wou helpen, en dat wou ik zeker. De sterke mannen deden 2.5 emmer met maïs in een grote tas, en ik deed de bonen en 2 stukjes zeep, en een flesje olie in de tas, en gaf het daarna aan de mensen. Vele bedankjes heb ik gekregen. Ik merk op dat hier veel mensen met een handicap bij zitten. Mensen in een rolstoel, of dwergjes, slechtzienden en ook heel veel oude mensen. Deze mensen krijgen hier niet snel een baan, en hebben daarom om niet veel geld.
Toen ik binnen even wat moest pakken, en weer terug wou lopen, kwam een oude vrouw naar mij toe en begon te praten. In haar gebrekkige Engels zei ze: I'm old, I can't do anything more. But you're young, go and live your life, and make it perfect. Wauw, hier kreeg ik toch wel even tranen van in mijn ogen. Een oude vrouw van een jaar of 80 die wel met een zware tas met eten van 15 tot 20 kilo op haar hoofd, wegloopt. Een andere blinde man, die begeleid werd door een jongen van, ik schat, 8 jaar, nam dankbaar het eten aan. Ik hoorde dat er zich ondertussen veel mensen buiten de poort hadden verzameld om eten te halen. Ik besloot even te kijken, en ik wist niet wat ik zag. Ik denk wel 200 mensen die buiten de poort zaten, te wachten tot ze mochten. Van alle kanten werd tegen me geroepen, sister, help me. Help us sister. En de moeders met kinderen hielden de kinderen omhoog, om aan te tonen dat ze werkelijk eten nodig hadden. Zo extreem had ik het niet verwacht, en voelde me tegelijkertijd egoïstisch dat ik als gezonde Hollander met normale kleren, een smartphone en allerlei andere rijkdommen, als een soort 'ramptoerist' naar magere, arme mensen met gescheurde kleren zit te kijken. Om 3u, toen mijn projectdag er weer op zat, ging ik de poort uit richting mijn tuktuk. Het uitdelen van voedsel was al gestopt, maar nog zaten er mensen voor de poort. Deze mensen hadden geen briefje, en dus ook geen eten. Mijn hart brak toen ze ook weer tegen mij moedeloos over hun buik aan het aaien waren omdat ze eten wouden. De kinderen die erbij zaten waren aan het huilen. Ik vond het naar om zo weg te rijden. Ik merk dat het voor de tuktuk chauffeur al een soort van normaal is geworden, hij reageert niet op deze situatie.
De volgende dag op het project begon het anders. Ik kwam aan, en hoorde iedereen zingen. Een huismoeder gebaarde me te komen. Ik kwam aan op het binnenplein. Alle huismoeders waren hier, er voorin zaten de kinderen. Het had een soort kerk opstelling. Voorin stond een grote tafel, met allerlei spullen erop. Het leek op een soort kansel. Eerst werd er gezongen, en ging ineens iedereen staan. De priester kwam binnen. En toen snapte ik het, een van de nonnen nam afscheid. Ze neemt voorgoed afscheid van Malawi, en gaat naar een eiland. Er werd veel gezongen, terwijl de priester naar voren liep. Daarna werd het stil, en begon de priester in zichzelf de bidden. Daarna werd er erg veel gezegd over de Non die afscheid nam. Daarna werd er weer gezongen en gebeden. Voor mij was dit allemaal super indrukwekkend. Daarna ging de Non naar voren toe om een stukje uit de bijbel te lezen. Na veel gezongen, gebeden, gelezen te hebben ging een van de nonnen naar de priester toe. Daar pakten de Non en de priester allebei een schaaltje. In de ene schaal zat wijn, en in in de andere zaten ronde eetbare dingetjes. Ze hebben hier een speciale naam voor, maar die ben ik vergeten. Daarna liepen veel mensen naar voren toe. De priester deed een het eetbare rondje in de wijn, en deed het in de mond van degene die in de rij stond. En zo ging het door. Daarna werd het stil, en waren de mensen aan het bidden. Later vroeg ik aan de Non wat het precies inhield. Ze vertelde me dat het eetbare rondje een teken is van het lichaam van Jezus en de wijn het bloed. Het is als Nederland ongeveer hetzelfde als het avondmaal. Daarna was het afgelopen, en konden alle kinderen weer spelen. Voor mij was deze ochtend ontzettend indrukwekkend. 2 uur heb ik daar gezeten. De kinderen kregen allemaal een lolly. Lekker gesmeer, maar ze zijn er zoet mee. Om half 1 ben ik naar huis gegaan omdat ik me niet fit voelde. Dat bleek uiteindelijk wel logisch, want in de avond werd ik erg ziek. En ben ik meteen weer naar het ziekenhuis gebracht. Daar is mijn bloed weer getest, en ben ik weer aan het infuus gegaan. In het ziekenhuis voelde ik me nog steeds erg ziek. Al snel kwamen ze met de uitslag dat ik een bacterie in mijn buik had. Er werden medicijnen in het infuus gedaan en kreeg een injectie, en ik moest 3 avonden terug komen voor een infuus met medicijnen. Ik mocht wel gewoon naar huis gelukkig. Zaterdag was de laatste dag in het ziekenhuis, en nu moet ik nog 5 dagen door met antibiotica. Daarna hoop ik me weer helemaal goed te voelen. Want ziek zijn in een warm en ander land is geen pretje. Ik voel me gelukkig al een stuk beter, en hoop morgen weer een half dagje op mijn project te beginnen. In het ziekenhuis gaat het heel anders als hier. Ik had mijn infuus naald 3 dagen in mijn hand zitten, en ze sloten het infuus elke avond aan. Een avond kwam er een man binnen, behoorlijk verminkt in zijn gezicht. Even later hoorde we de man telkens kreunen, en bleek dat ze een mini operatie aan het uitvoeren waren. Heel bizar. Ook de hulpdiensten zijn hier heen anders. De politie of ambulance hebben bij spoed zelden hun sirene aan. De ambulance is een jeep. Ook reed ik laatst achter een ambulance die zijn achterdeur nog gewoon open had. Ik zag voeten bungelen, en dat voorwerpen uit de auto vallen. Heel anders hoe dat gaat. Ook komen we elke dag met de tuktuk langs een gevangenis. De gevangenen moeten vaak werken aan de zijkant van de weg. Ik kom dan ook vaak allemaal gevangenen aan de zijkant van de weg tegen. Ze hebben allemaal een witte broek en shirt aan. Zo herken je ze gemakkelijk. Het lijkt net of geen politie zicht op ze heeft, en ze zo kunnen ontsnappen. Maar volgens onze tuktuk chauffeur valt dat mee. 

Ik hoop de volgende keer wat meer van mezelf te laten horen. 

Tionana, 

Gerrieke 

Een nieuwe update vanuit het zonnige Malawi

Het is nu alweer dinsdag, en dus weer tijd voor een nieuwe blog
Vorige week was een indrukwekkende week. Het begon dinsdag, we begonnen zoals gewoonlijk om half 8 op ons project, en hebben geholpen met de kinderen wassen en aankleden. Om half 9 werden we geroepen, we gingen mee op outreach. Dit houd in dat we vanuit het project met de auto naar een arm schooltje zijn geweest om eten te brengen. We zaten in een jeep, de chauffeur en 2 nonnen zaten voorin. Achterin zaten 2 andere vrouwen en een man, en Jitte en ik! Ze zijn op het project zo ontzettend goed voor ons. Zo nu dan ook kregen we een voedsel pakketje mee voor onderweg. Pakje koekjes, ieder 2 appels, flesje water en een blikje drinken. Toen we het terrein van het project af reden, begonnen de zusters samen wat op te zeggen, wat we niet konden verstaan. Wij dachten dat het even zou duren, en het een klein gebedje was. Maar de hele weg waren ze aan het bidden. Ook de mensen achterin waren aan het bidden. Het ging heel appart, eerst zei iemand een gebedje, daarna zei iedereen een soort gebedje. En zo ging het alle mensen bij langs. Later vertelden ze ons dat ze een ketting om hadden met 50 kralen, en elke kraal is een gebed. Ze verdelen het op in 5x 10 gebedjes, dus iemand zegt een gebedje. Dan begint de rest ook een klein gebedje te doen, ik hoor hier het woord 'Maria' in, en dan begint ze aan haar 2e gebedje. Zodra ze de 10 gebedjes gezegd heeft, gaan ze zingen. En dan begint de volgende met de gebedjes. Heel bijzonder, en ook een beetje ongemakkelijk soms. We wisten niet goed waar we heen moesten kijken.  Na 1 uur rijden, kwamen we bij een zand pad aan, en ik meende dat we er zo zouden zijn. Maar we gingen steeds verder, en na een half uur op het zand paadje, kwamen we bij een naai school. Hier stapten 2 vrouwen uit de auto, die de vrouwen daar gingen leren naaien. Omdat ze hier geen geld hebben voor kleding, moeten ze zelf kleren maken. Mijn project gaat er dus 1 keer in de week naartoe om ze daarin les te geven. Even later komen we aan bij de school, en we horen alle kinderen al juichen. We stapten de auto uit, en we hadden allemaal kindjes om ons heen die ons aan het bewonderen waren. De chauffeur en de nonnen kwamen naar ons toe, en vertelden dat we hier wat tijd konden doorbrengen. En dat hun nog even ergens anders heen moesten. Wow, dit hadden we niet verwacht, en stonden met een mond vol tanden. Wat moeten we nou met die kinderen doen? Daar stonden we dan, met 60 kinderen om ons heen van de leeftijd van 5 tot 7, die al helemaal blij waren dat wij er waren. Engels praten konden ze niet, alleen 'hello, how are you?' Oke daar konden we dus ook niks mee. We besloten eerst op zoek te gaan naar de leraar om te vragen wat we konden doen. Maar waar de leraar was, wisten we niet. Oke, dan maar even in de klas kijken. En uiteindelijk kwam daar een vrouw aanlopen die de lerares bleek te zijn. We hadden verwacht dat zij wel wat Engels zou kunnen, aangezien alles wat op het bord stond in het Engels was. Maar toen ik wou vragen of de kinderen nog les hadden, of dat ze vrij waren, stuurde ze alle kinderen de klas in. Dat bedoelde ik nou ook weer niet. Maar goed, de kinderen gingen wat zingen met de lerares. En toen werd er aan ons gevraagd of we wat voorbereid hadden. Uhm, nou nee. We zijn hier gedropt, ergens in de middle of nowhere. We probeerden het idee van galgje te doen, Maar dan met makkelijke Engels woordjes om ze wat te leren. Maar zelfs de lerares begreep er niks van, dus de kinderen al zeker niet. Oké dan maar naar buiten spelen. Het spelletje, blindemannetje, vonden ze helemaal te gek. En  daar renden we dan achter de kinderen aan. Uiteindelijk naar 1 uur kwam de auto weer, en kregen de kinderen allemaal eten. Daarna werden we bedankt voor onze komst. Mij werd gevraagd of ik nog vaker wou komen. Dat doe ik zeker. Daarna volgde er weer een rit van 1.5 uur terug. Onderweg zie je zo veel, kinderen naakt op straat. Mensen met torenhoge maïs kolven achterop de fiets. Om een uur of 1 kwamen we weer terug en vermaakte we ons nog even met de kindjes. De dinsdag begonnen we weer om half 8, na onze normale dingen gedaan te hebben, kwam er tijdens het eten een mevrouw binnen met een kindje in haar armen. In doeken gewikkeld, We konden niet goed zien wat het nou was. Ze liep door naar de slaapzaal. Even later kwamen wij ook binnen, en daar zat een ongelofelijk mager en klein meisje. Tranen rolden over haar wangen, maar echt kracht om te huilen had ze niet. Af en toe kwam er een kleine schreeuw. Alle kindjes waren natuurlijk allemaal benieuwd en kwamen het meisje bewonderen. Het was net een klein aapje, beentjes op haar buikje. Aan haar lengte kon je zien dat ze al ouder was dan 1. Maar ze was zo ongelofelijk mager, letterlijk vel over bot. Ik had het zo met haar te doen, en probeerde haar wat te troosten. Maar aanraken mocht ik haar niet, dan schudde ze met haar hoofdje en duwde mijn hand aan de kant. Het lieve meisje is zo beschadigd. Nadat ze werd gewassen en aangekleed, werd ze naar buiten gebracht en naar de zuster en de social workers gebracht. De social workers brengen deze kinderen altijd,  en dus ook dit meisje. Daarna kwam ze weer binnen, en kreeg ik haar in mijn armen. 2 tranende oogjes keken me aan. Blank, vreemd, dat vond ze wel ontzettend eng. Samen met een van de huismoeders heb ik haar proberen pap te geven, maar ze wou niet eten. De huismoeder deed haar mondje open, en ik goot er wat pap in, maar 80% gooide ze er weer uit. Daarna moest ik haar een soort therapeutisch eten geven, een soort pindakaas. Daar zitten veel voedingstoffen in. Met dat ze een schreeuw gaf om te huilen, deed ik er snel wat van dat spul met mijn vingers in. Dit at ze dan gelukkig wel op. Later hoorde we dan haar moeder prostituee is, en het kindje niet wou. Haar oma heeft het kindje bij het ziekenhuis neergezet, waar ze 3 dagen heeft gelegen. Vreselijk verhaal. De 2e dag dat we op het project waren, viel me wel op dat ze wat rustiger was. Maar oppakken mocht ik haar nog niet. En als ik haar dan wel had opgepakt, was ze alleen stil als ik rond ging lopen. Zodra ik maar iets ging zitten begon ze te huilen. De dagen erna ging het steeds beter. Zo goed zelfs, dat ik met haar al 8 stapjes heb gelopen, en dat ze al 3x in mijn armen in slaap is gevallen. Ook vandaag is ze op mijn buik in slaap gevallen. Ook lacht ze nu steeds meer. Ze maakt me echt trots, en tegelijk besef ik me zo goed dat dit zo ontzettend dankbaar werk is. Al zou ik nu naar huis gaan, zal ik me al zeker erg nuttig hebben gevoeld. Maar gelukkig heb ik nog 5 maand. Een kindje van ons project ligt in het ziekenhuis, waar we nog geweest zijn om hem op te zoeken. In het ziekenhuis moet er altijd iemand bij het kindje blijven. In het ziekenhuis doen ze alleen de medische handelingen. Dus we gingen de huismoeder die er bij bleef eten brengen. Zij heeft al 6 nachten op de betonnen vloer geslapen. Je komt het ziekenhuis binnen, en je ziet een grote zaal met ongeveer 60 bedden, alle kinderen en ouders keken naar ons als blanke. Met het kindje ging het gelukkig al beter, Maar hij is nog niet in het huis terug.

 Helaas zijn er al 3 mensen uit de groep weer naar Nederland gevlogen. Zaterdag hebben we lekker gezwommen. En maandag heb ik samen met de taxi, Jitte naar het vliegveld gebracht. Ik vind het oprecht jammer dat ze weg is. Vanaf nu moet ik dus ook als enige vrijwilliger op het project verder. Even wennen, Maar uiteindelijk red ik me wel.

Tot de volgende blog,

Gerrieke

Safari in Zambia

Eindelijk op safari,
Om kwart over 7 s'ochtends reden we dan met de taxi eindelijk naar Kiboko om op safari te gaan naar Zambia. We hadden een lange reis voor de boeg. Na alle papieren in te hebben gevuld, gingen we dan eindelijk weg. Er waren ook 2 meiden (London en België) die dezelfde safari hadden geboekt, en dus bij ons in zaten. We gingen erheen met een klein busje waar 12 mensen in kunnen. Onderweg naar Zambia zie je veel, en daarom is een auto rit ook nooit saai. Mensen aan de kant van de weg, die alleen maar aan het relaxen zijn. We worden onderweg heel vaak nagekeken, een busje vol met 9 blanke is natuurlijk daar wel heel bijzonder. Veel kinderen aan de zijkant van de weg die beginnen te zwaaien. Super schattig. De kinderen lopen hier ook gewoon langs de zijkant van een weg. Altijd even griezelig, maar een misstap en ze liggen onder de auto. Als iemand aan de zijkant van de weg loopt, en wij moeten er langs, drukt hij gewoon even op toeter om duidelijk te maken dat ze op moeten passen. Om een flesje water te drinken tijdens het rijden zonder te smeren, is een flinke uitdaging. In de wegen zitten veel gaten, of veel ongelijke stukken. Of zo ineens random hobbels in de weg.
We moesten onderweg nog even stoppen om spullen ergens op te halen. De chauffeur had zijn raam open staan voor frisse lucht, maar er kwam een man aan die voor eten ging bedelen.   Gelukkig kwam de chauffeur er weer aan, en haalde de man weg. Je wilt hem wel zo graag eten geven, maar als je dat doet, heb je straks half Malawi aan je auto staan. We vervolgde onze rit naar de grens van Zambia, waar we onze gele koorts stempel moesten laten zien. En een visum moesten aanvragen voor Zambia. Gelukkig ging dat bij iedereen vlot, en konden we door. In Nederland is het allemaal heel officieel, maar hier zitten ze gewoon in een klein tentje alles te controleren. We reden weer verder de grens over. Onderweg kregen we een lunch, een heerlijke sandwich met vanalles erop. Jitte en ik wisten niet goed wat we wel en niet moesten meenemen en hadden water en eten voor een heel weeshuis meegenomen, maar dat was uiteindelijk helemaal niet nodig. Na uiteindelijk 7 uur onderweg geweest te zijn, kwamen we eindelijk aan bij onze tent in Zambia waar we verbleven. Een best fijne tent. 2 bedden, en een klein kastje. Ik sliep samen met Jitte in een tent. Na onze spullen gedropt te hebben, kregen we een rondleiding op het terrein. Er lopen veel apen en antilopen. Omdat we midden in de natuur op een kamp zitten, is het dus goed mogelijk dat er dieren komen. We moeten daarom ook al ons eten inleveren. Olifanten ruiken dat namelijk heel goed, en komen dan je tent binnenstappen, wat je het liefst wilt voorkomen natuurlijk. Er is een barretje waar we 's avonds wat kunnen gaan drinken als we dan willen. Er zit een zwembad bij, Super gaaf. Het is namelijk bloedjeheet, en we duiken er daarom ook snel in. Vanuit het zwembad, kijken we zo over het water waar we de nijlpaarden kunnen zien. Het is net of je in een droom zit, en het niet allemaal echt meemaakt. Zo tof, en indrukwekkend. Na het zwemmen gingen we eten. De kok heeft een soort pasta met een saus voor ons gemaakt. Na het eten zijn we naar onze tent gegaan. Als we moeten douchen of naar de wc moeten, dan moeten we naar een gebouwtje lopen. Echt een camping idee dus. Omdat de dieren dus overal kunnen lopen, moeten wij als we in het donker naar dat gebouwtje willen, een seintje geven aan de watchman die dan met je meeloopt met een zaklamp en een katapult, daar laten ze de beesten mee schrikken. De eerste nacht ben ik maar 1x wakker geworden toen het keihard begon te regenen. Je hoort ook telkens het brullen van de nijlpaarden. En toen de meeste mensen in Nederland nog op 1 oor lagen, om 5 uur in de ochtend, ( 4uur in Nederland), werden we gewekt om op onze eerste safari rit te gaan. Met een jeep waar we met 9 mensen in kunnen. Als eerste zagen we de olifanten, giraffen, zebra's en veel antilopen en veel apen gezien. Maar ook hebben we een luipaard gezien, wat niet altijd vanzelfsprekend is. Het geeft echt een gaaf gevoel als je zo met een jeep door alles heenrijd. Overal word je heen geslingerd, er zijn natuurlijk geen gewone wegen. We hebben 4 uur gereden. Onderweg zie je erg veel. De kuddes olifanten en antilopen en zebra's worden daarom ook al snel normaal. Tot we een keer door een smal paadje reden, en er heel dichtbij een olifant stond aan mijn kant. Echt wauw, wat een beest. Ik denk 2 meter van mij vandaan. Een olifant kan wel meer dan 5 ton wegen. Dat wil je niet graag op je hebben. Ook zagen we een hyena aan de kant. We zagen ook veel botten en schedels. Nadat de 4 uur voorbij waren, gingen we terug naar het kamp. Omdat het weer zo warm was geworden zijn we meteen gaan zwemmen. Genieten, en om half 4 werden we weer verwacht aan de grote tafel voor wat drinken. En om 4 uur hadden we onze tweede safari rit. We hebben in deze rit niet veel meer gezien als de eerste rit. De olifanten waren wat actiever zodat we meer konden zien. En de nijpaarden die normaal de hele dag in het water liggen omdat ze niet van de hitte houden, gingen in de avond allemaal het water uit. Om half 7 word het donker, dus toen was er een man mee om bij te schijnen. Om 8 uur waren we er weer, en gingen we eten. De kok hier krijgt van mij 10 punten. Heerlijk, en veel smaak. Na het eten zijn we weer meteen naar bed gegaan, want de volgende dag werden we weer vrolijk om 5uur gewekt. Deze nacht was het wat onrustiger. Ik werd wakker van een enorm gebrul. Na 10 min. viel ik weer in slaap. De volgende ochtend hoorde ik dat er een nijlpaard op het terrein was, en een leeuw aan de andere kant van de rivier die geluid aan het maken waren. Ook was er een luipaard op het terrein. Om half 6 ontbeten en om 6 uur zaten we dan weer in de jeep om weer op safari te gaan. Ik hoopte dat we een leeuw zouden zien, want die waren we nog niet tegen gekomen. De big5 gaan we niet zien, want de neushoorn leeft hier alleen in gevangenschap en niet in het wild. Als eerst zagen we veel giraffen die midden op onze weg stonden. Wat een grote beesten. Daarna zagen we nog veel olifanten, zebra's en antilopen. En dan, daar waren eindelijk de leeuwen. Suuuper gaaf, en wat een beesten. Het mannetje was erg op zijn hoede, maar ze liepen vrolijk voor de auto uit. Even wat verderop zaten nog 2 leeuwen, die we mooi op de foto konden zetten. Om 10u waren we dan weer terug op het kamp, waar we lekker eten kregen. Weer zijn we lekker gaan zwemmen. Inmiddels zijn er meer mensen bij gekomen op het kamp. Ik lag in het zwembad en mijn slippers lagen bij een ligbed, tot er een aap aankwam, en er met mijn slipper vandoor ging. Later gingen we beneden kijken, en lag daar mijn slipper. Hij had er schijnbaar toch niet veel aan. Om 4 uur gingen we dan weer op onze night drive. Ook deze keer zagen we weer veel olifanten en de andere dieren die voor ons al heel normaal waren geworden. Tot we weer een leeuw zagen. Dit was zo ontzettend gaaf, hij was zo dichtbij, dat als ik het wou, hem zo aan kon raken. Hij was duidelijk op zoek naar eten, maar dat liep er niet zo snel. We hebben de leeuw 20 min gevolgd, en zijn daarna weer doorgereden. Om 8uur waren we weer op het kamp, en na lekker gegeten te hebben, zijn we weer lekker naar bed gegaan. De volgende ochtend werden we 6 uur gewekt, en zijn we 7 uur weer richting Malawi gegaan. Na weer een lange rit van 7 uur, kwamen we weer aan bij ons huis in Lilongwe. We waren allemaal erg moe en uitgeput, en zijn vroeg gaan slapen. Vandaag zijn we weer optijd opgestaan om naar ons project te gaan. Het is heel bijzonder hoe normaal ik alles al vind. Het rijden met een fiets taxi. Enorm afdingen op de markt, het leren omgaan met het veel doen met minder dingen. Vanmiddag zijn we naar de markt geweest om wat te halen voor het avond eten. Gelukkig is daar wel een man, die namens onze stichting aangeraden word om mee te overleggen als je groenten wilt halen. We geven dan aan hem door wat we willen, en hij zoekt dan voor ons het beste kwaliteit voor een goede prijs. Een bezoekje aan de markt is een enorme uitdaging, doordat we veel aandacht krijgen van alle mensen die wat verkopen. Gelukkig is het gelukt. En hebben we vanavond weer lekker gegeten. Vandaag heeft het veel geregend, wat erg goed is voor het land. Dit regenseizoen is het erg droog, en ze Malawianen maken zich daarom ook veel zorgen over de gewassen. Deze regenbui kwam dus erg van pas.

Tot de volgende blog.

Gerrieke

Update vanuit het zonnige Malawi

Hier weer een update vanuit het zonnige en warme Malawi. Het is hier erg warm, de afgelopen dagen heeft de temperatuur elke dag de 30 wel aangetikt. Soms staat er een windje, waardoor je de hitte niet altijd doorhebt, en voordat je het weet verbrand.
Zaterdag ochtend zijn we om half 8 in de ochtend opgehaald door de taxi om naar Senga te gaan. We hebben een nachtje weg geboekt met allerlei activiteiten. Na 2 uur onderweg geweest te zijn, kwamen we aan in onze Lodge waar we de nacht zouden doorbrengen. De rit erna toen was echt prachtig. Mooi uitzicht over allerlei bergen. Onderweg kwamen we allerlei sloppen tegen, huizen van riet. Zowel het dak als de muren. Aan de zijkant word van alles verkocht. Bezems, kippen, riemen, beltegoed en er worden zelfs levende puppies of kittens verkocht. Dan houden ze op elke hand een puppy of een kitten omhoog, zelfs in de hitte. Super sneu voor die beesten. We komen overal verschillende dorpjes tegen, van maar een paar huisjes/krotjes. Soms vind je dan zomaar een paar marktjes aan de kant terwijl je denkt ergens in de middel of nowhere te zijn. Toen we in onze Lodge aankwamen keken we onze ogen uit. Apen die ons voorbij slingeren, overal hagedissen. We kwamen onze lodge in waar we met 5 verbleven, en we keken onze ogen uit. Wat was het prachtig, we keken vanuit ons balkon uit op de lake Malawi, de trots van Malawi. De 2 anderen van de groep sliepen in een aparte Lodge. Na onze spullen gedropt te hebben, en genoten te hebben van ons prachtige uitzicht, gingen we met de taxi naar een soort souvenirs kraam. De souvenirs die daar allemaal lagen, waren allemaal zelf gemaakt van hout. En echt, er waren zoveel gave dingen. De opbrengst van de souvenirs gaat naar het dorpje waar deze mensen in wonen. Ze gingen voor ons allemaal een sleutelhanger maken met je naam er in, en een dier die je zelf mocht kiezen. We mochten erbij staan toen ze hem gingen maken, echt heel knap hoe ze dat zo snel doen. Overal om ons heen lopen apen, dus we moeten onze spullen goed bij ons houden. Nadat sommigen van ons souvenirs gekocht hadden, gingen we naar de lake. En wauw, wat was dat indrukwekkend. Ons werd verteld dat de Lake die dag erg vies was door olie wat erin gevonden was. We roken meteen de stank van dode vissen. Maar toen we het strand opliepen, zagen we allerlei vrouwen en kinderen die zichzelf aan het wassen waren in het meer. Ook waren de vrouwen de kleren aan het wassen, die zo overal hadden neergelegd om te drogen. Tot 3 koeien losgelaten werden om in het meer te drinken. Ik heb nog nooit koeien met mensen op hetzelfde strand gezien. De mensen waren duidelijk niet blij dat de koeien ze kwamen storen, ze begonnen met kleren te slaan om de koeien uit de buurt te houden. Het was net of ik in een film zat, en het niet allemaal echt was. De kinderen op het strand waren heel lief en wouden allemaal op de foto. Ons werd verteld dat we met een boot naar een eiland gingen, en gingen eten. Voor de rest wisten we niks. Vooraf heb je dan al allerlei verwachtingen van waar je in terecht komt. Onze verwachtingen waren dus ook heel anders als de werkelijkheid. We werden op een oud bootje gezet, waarmee we dus naar het eiland werden gebracht. We zouden eten krijgen, dus we hadden wel een leuk eiland verwacht met tenminste een tentje waar je kon eten. Maar ook dat was weer anders. We werden naar een soort rotsachtig eiland gebracht. We dachten eerst dat hij ons dit eiland gewoon wou laten zien, tot bleek dat we hier uit moesten stappen. Geen strand, maar rotsen waar we op moesten zitten. En met dat wij naar boven klommen, voor ons doen best snel, kwam aan de andere kant onze reis gids James voorbij vliegen. Het was net Tarzan. Maar hoe krijgen we ons eten dan? Nou dat werd dus mooi op een vuurtje voor ons gemaakt. Eerst werd de vis nog gevangen, rijst gekookt, tomaat gesneden. En daar was ons eten dan. Vis met rijst en tomaat en een soort groen prutje wat ik niet op heb gegeten nadat ik zag dat ze ook veel bladeren aan het plukken waren, en als toetje een banaan. De bananen zijn hier trouwens zo lekker,  de schil kan dan nog helemaal bruin zijn, aan de banaan zit dan nog geen vlekje. En zoveel smaak dat eraan zit, heerlijk. Na 1.5 uur gezeten te hebben op het eiland, zijn sommigen van ons naar boven geklommen om van het uitzicht te genieten. Aan de ene kant zagen we Mozambique, en aan de andere kant keken we richting Zuid-Afrika. Wauw, dat was heel gaaf. Uiteindelijk kwamen we weer beneden aan, en zijn we weer met het bootje naar het vaste land gebracht. Onderweg hebben we nog roofvogels gevoerd. James floot dan op zijn vingers, tot hij de vogel zag en de roofvogel ons in smiezen had, daarna gooide hij een stuk vlees in de lucht waarnaar de roofvogel er op af vloog, en het vlees op at. Nog steeds waren op het strand veel mensen aan het wassen, en kinderen aan het spelen of zichzelf aan het wassen. Heel bijzonder om te zien. Het was inmiddels ontzettend warm, en de zon scheen fel. Het was denk ik wel 33 graden. We zijn toen snel het zwembad daar dichtbij in gesprongen, zelfs dat water was niet heel koud, maar wel heerlijk om in af te koelen. Avond eten gehad, en terug naar onze Lodge om te slapen. We waren allemaal kapot van alle indrukken, en vielen daarom ook om half 10 al in slaap. Van alle zeegeluiden en andere geluiden geen last gehad, tot we om 6uur ineens wakker werden van een enorm gekrijs. Ik schrok wakker, en er bleek een aap op ons balkon te zitten die aan het schreeuwen was. Ze had een baby op haar buik, heel schattig en bijzonder om wakker te worden van apen. Om 8uur zaten we vooraan aan het ontbijt, en om 9 uur kregen we een village tour in het dorpje waar het geld heen gaat voor de souvenirs. Ik weet niet hoe vaak ik het woordje 'wauw' al genoemd heb in dit verslag, maar dit is absoluut de mooiste wauw van deze dagen. Wat ontzettend indrukwekkend, en gaaf. We kwamen het dorpje in, en er kwamen al meteen veel kinderen op ons af, die zo ontzettend gastvrij waren. Allemaal grepen ze je hand, en wouden ze met je op de foto. Ik had een stuk of 8 kinderen om mee heen, tot een moeder een van de kinderen riep. Ze gaf een klein kindje van een paar maand mee aan het kindje en gaf die aan mij, die vervolgens ook op de foto moest. Gedurende de citytour kregen we van alles te zien over de manier van leven. We hadden ondertussen al de aandacht van een stuk of 40 kinderen, die allemaal je aandacht wouden en je hand vast wouden houden. Op een gegeven moment had ik aan elke hand meer dan 5 kinderen, de een had mijn hand, de ander mijn pols, en zo ging het naar boven. Ik vind het zo bijzonder dat wij voor hen zo bijzonder zijn. James liet ons zien hoeveel vis er gevangen werd in de nacht. Dit zijn echt wel miljoenen kleine visjes, die allemaal op lange tafels in de zon liggen te drogen. Deze koken ze dan, en eten ze dan helemaal op. Gedurende de tour, werd mij de armoede van dit dorpje erg duidelijk. Een WC van alleen een gat met wat riet erom heen voor de privacy. Kinderen met allemaal gaten in de kleren, en op blote voeten. Na en bijzondere, mooie en hete tocht van 1.5 uur kwamen we aan bij een barretje waar we heerlijk koel drinken konden bestellen. Daar waren we echt aan toe. Daarna met de fietstaxi weer naar het beginpunt, waar we besloten nog te gaan zwemmen. Ook daar liepen de apen en allerlei vage beesten. Om een uur of half 6 waren we weer terug in Lilongwe, we waren allemaal gaar en moe van alle mooie en bijzondere indrukken.
De volgende dagen zijn we weer op ons project geweest. De kindjes gaan steeds meer aan ons wennen, en we horen ze al roepen vanaf het begin van het erf. Super gaaf. De nonnen en de andere huismoeders zijn heel lief en aardig. De meeste huismoeders kunnen slecht of geen Engels waardoor het communiceren soms heel lastig is.
Gisteren moesten we nog wat boodschapjes doen, en waren dus even naar de markt geweest. Omdat sommige van ons al bijna naar huis gaan, wouden ze nog wat souvenirs halen op de markt. Wat een chaos, en wat worden we veel aangesproken. 'Looking is for free' en 'can i show you what i sell' Zijn dingen die we onder andere veel gehoord hebben. Daarna moesten we terug met de minibus en een stukje met de fietstaxi. We stonden bij de minibus halte, en daar staan ik denk wel 20 busjes met allerlei nummers erop. We moesten eerst nog de goede vinden in de enorme chaos, en degene die het meeste vol zit. Omdat de bus pas gaat rijden als hij vol zit, kan je daarom het best de meest volle nemen. We hadden wel 4 of 5 chauffeurs om ons heen die je probeerde mee te krijgen met hun busje. Eindelijk hadden we een goed busje gevonden, en konden we eindelijk terug naar huis, waar we nog op moesten schieten, want we gingen uit eten.
Nu is het woensdag, en hopen we morgen voor 4 dagen op safari te gaan naar Zambia. Enorm veel zin in. Gelukkig hebben we net weer stroom, dus alles gaat nog even aan de lader.
Nu snel gaan slapen, want mijn wekker gaat weer op tijd.

Groet, Gerrieke

Alweer ruim 2 weken in Malawi

Dag allemaal,

Inmiddels is het nu vrijdag en ben ik alweer ruim 2 weken in Malawi ' the warm heart of Africa '. En dat is ook echt zo. De mensen hier zijn erg lief, en erg open. De kinderen die op straat lopen vinden het zelfs grappig om blanken te zien. Altijd zwaaien ze, of beginnen ze verlegen te lachen. Soms vind ik het best wel lastig dat ze de blanken op een hogere positie hebben dan dat ze zich zelf hebben staan. Bijvoorbeeld we gingen laatst uit eten, en het is gebruikelijk om bij iets waar ze je een dienst hebben verleend, een fooi te geven. Dus ook wij gaven een fooi. En De man maakte zo'n diepe buiging, dat hij bijna de grond kuste. En hij bedankte ons echt wel 8 keer. Ook kwam hij wel een paar keer tijdens het eten langs om te vragen of alles naar wens was, en zo ontzettend vriendelijk lachen. Ze behandelen je soms echt alsof we hoger dan ze staan, terwijl ik me zo niet voel. Soms heb je ook mensen die alleen maar om geld komen vragen, en dat vragen ze alleen maar omdat wij door hun voor een rijke westerling aangezien worden, terwijl je dat zelf niet denkt te zijn. Laatst kochten we een ananas van iemand die ze op straat aan het verkopen was, en met dat we betaalden, kwam er een volgende aanlopen die avocado's verkocht. Nee avocado hoefden we niet, de prijs werd steeds lager, maar we zijn toch doorgelopen. Vorige week zaterdag zijn we wezen zwemmen, het was hier echt heerlijk weer. We zijn met de tuktuk naar het zwembad gebracht. Heerlijk, en gelukkig kon ik weer iets half hinkelend en lopend vooruitbewegen met mijn zere voet. De zon schijnt hier feller doordat we hier dichter bij de evenaar zitten, en voordat ik het wist was ik dus ook verbrand. Er kwam een serveerster aan, en vroeg of we wat wilden drinken. Een ijsthee leek me wel erg lekker, en ik vroeg of ze die hadden. Ze moest even nadenken, maar ja, die hadden ze. Na 15 min werd eerst de cola van Jitte gebracht, na weer 10 min het kopje voor Bianca waar ze koffie in kon doen, maar zonder koffie. Weer 10 min later eindelijk de koffie voor Bianca en mijn ijsthee. Toen ik een slok van de, ik dacht lekkere, ijsthee nam, kwam ik er ineens achter waarom het zolang duurde voordat ik mijn ijsthee kreeg. Het was namelijk gewone thee, afgekoeld met allerlei ijsblokjes. Bah, wat een gore smaak. En heb het heel subtiel maar in het gras gegooid. De volgende keer maar gewoon water besteld.
Na een heerlijke dag lekker zonnen en genieten in het water zijn we weer terug gegaan naar ons huis, waar de 2 Noorse meisjes al aangekomen waren. Kennis gemaakt met de meiden, en zijn toen lekker gaan eten. Jitte en ik hadden wraps gemaakt. En het was echt lekker. Dit is geen stille hint voor thuis, maar het was echt heerlijk. We gaan hier altijd al op tijd slapen, want je word hier ook altijd weer vroeg wakker. Ik had erg veel last van dat ik verbrand was, en werd hier ook erg misselijk van. Ik had slecht geslapen, en voelde me erg naar. Maandag voelde ik me daarom ook erg ziek, en ben toen ook niet naar mijn project gegaan. Maar naar 's avonds 2 zakjes ORS te hebben genomen, voelde ik me weer een stukje beter worden, en gelukkig was ik de volgende dag weer zo goed als fit om naar het project te gaan. De dagen op het project worden steeds leuker, omdat je steeds meer weet wat je moet doen, en dus ook uit jezelf meer dingen gaat zien. Bijvoorbeeld wanneer de kinderen gewone pampers of van die handdoeken luiers aanmoeten. De kinderen op het project zijn altijd super enthousiast als we aankomen op het project. Vele kinderhandjes gaan al de lucht in om opgetild te worden. Toen we terug reden vanuit het project reden we met de tuktuk terug naar het huis, toen we een brug passeerde. Hier stonden erg veel mensen op, en onze tuktuk chauffeur zei dat er wat was gebeurd. Hij wist niet goed wat, en we besloten even te stoppen om te kijken of we misschien wat konden betekenen. We keken naar beneden in de rivier en er dreef een levenloos lichaam in het water. O wat schrok ik hier van. Ik voelde me even heel machteloos. Iedereen stond te kijken, en niemand die de man hielp. Hij dreef maar verder weg,en verder weg. Ik zou hem er zo graag uit willen halen, maar besefte tegelijk dat het voor mij onmogelijk was, gezien de afstand die ik nog moest afleggen en we stonden op een brug. Er was een man op zijn land bezig, 10 meter van het lichaam vandaan, en zelf hij keek er niet naar om. Er zit een school naast de rivier, en er renden allemaal kinderen naar de rivier om te kijken wat er in lag. En renden al huppelend weer terug naar hun school. Even werd ik omvangen door een onveilig gevoel, was het dan normaal dat niemand naar je omkijkt als iemand in het water ligt? De terug rit in de tuktuk was het stil. Ik was even in shock van wat er net gebeurde, en besefte het tegelijkertijd ook nog niet helemaal.
'S avonds zijn we wezen uit eten. We gaan altijd 1x per week uit eten met onze coördinator. Is altijd gezellig.
De rest van de dagen zijn we weer naar het project geweest. We waren een keer op de terugweg vanaf het project, tot een politie vrouw ons aanhield. In een tuktuk mag je met 2 personen achterin, en dat was goed. Ze controleerde niet eens of de chauffeur een rijbewijs had, maar ging gewoon heel leuk ons chichewaanse woordjes leren. Echt super hilarisch. Laatst kwam de tuktuk ons ophalen, we waren omderweg naar oms huis tot hij ons even meedeelde dat hij nog even wat moest halen voor de tuktuk, en dat het een kwartier duurde. Zaten wij dan in een tuktuk, met enorm veel aandacht van de kinderen die langs kwamen lopen. Op de weg rijden alle auto's door elkaar heen. Ze rijden hier ook aan de verkeerde kant, waar ik in het begin ook aan moest wennen. Ook het stuur zit aan de andere kant. Soms als de taxi komt om ons ergens heen te brengen, wil ik altijd aan de verkeerde kant instappen.
Donderdag op het project kwamen er om 14.15 allemaal kinderen van een internationale school om allerlei spulletjes te brengen voor de kinderen. Het was toen een enorme chaos op het project. Wel ontzettend leuk om de kinderen zo blij te zien met het speelgoed wat ze krijgen. De volgende dag was het speelgoed allemaal al opgeborgen. Ze hebben echt overal speelgoed, er hangt zelfs allemaal speelgoed aan het plafond. Waarom, geen idee. De kinderen kunnen ook slecht delen. Daarom is het met speelgoed spelen soms ook een enorme strijd. Tussen de middag gaan de kinderen slapen, dus hebben we vanafneen uur of half 12 tot een uur of half 2/2 uur niet veel te doen. Meestal nemen we dan Uno mee, en gaan we even lekker een spelletje spelen. Maar gisteren hebben we een van de huismoeders geholpen met de pinda's uit de dop pinda's te halen. Super veel werk, maar ze waren er blij mee. De mensen hier kunnen zo een paar uur op de grond zitten zonder rugleuning. Ik krijg na een kwartier al last van mijn rug.
Laatst zaten we op het trappetje op het binnenplein. En we lieten ons heel even achterover zakken, en lagen even op de grond omdat we last kregen van onze rug. Een van de huismoeders zag dat, en pakte een matrasje voor ons, en legde die in een ruimte neer waar we even konden rusten. Hun liggen in de slaapzaal van de kinderen op de grond, en wij kregen een matrasje in een speciale kamer. Ik zou liegen als ik dat niet fijn vond, maar bezwaard voelde ik me tegelijkertijd ook.
Stroom is hier nog steeds erg schaars, en nu met 7 personen in een huis is het ook erg plannen met douchen, en met koken is het ook erg wennen, omdat we maar 2 gas pitjes hebben. Gisteren zijn Jitte en ik met tuktuk door de drive in van de KFC geweest. Ik was super verbaasd dat ze hier een KFC hadden, maar hier zullen we vaak met de tuktuk doorheen gaan. Vandaag ( vrijdag ) waren  we op het project. Onderweg met de tuktuk kwamen we een vrachtwagen met een open achterbak tegen. In de achterbak zaten ongeveer 30 mensen, onze chauffeur vertelde dat dit allemaal gevangenen waren. Voor mijn idee konden ze zo ontsnappen, maar er werd verteld dat als er een wou ontsnappen, er geschoten werd. Wij reden naast ze, en ze riepen allemaal naar ons voor geld. Best ongemakkelijk. Gelukkig gingen ze een andere kant op, en hadden we er geen last meer van.
Vanmiddag zijn we met een huismoeder meeggeweest om 6 kinderen van school te halen. De huismoeder ging een lokaal in, en even later wuifde ze ons om te komen. Daar stonden wij dan, voor in de klas met ongeveee 20 kinderen van 5 tot 7 jaar. In een koor werd gezegd, Hello Madam, how are you madam. Welcome in class madam. Thank you madam. Ontzettend  indrukwekkend, en ze gingen nog 2 welkomsliedjes voor ons zingen. Gister avond is er een nieuw jongetje gebracht bij ons in het huis. Echt sneu, en hij weet niet wat hem overkomt in deze drukte.
Al met al heb ik het hier nog enorm naar mijn zin, en houd het voor nu nog wel even vol.

Gerrieke

Mijn eerste week op het project

Nog even een blog zo op de late avond, 

Het is alweer vrijdag, en zit ik hier alweer ruim een week. Gelukkig zijn er meer mensen in het huis, zodat het super gezellig is. We zijn er nu met 5 Nederlanders, een stel van 35, een vrouw van 42 en een jongedame van 19, en morgen komen er nog 2 meiden uit Noorwegen. Ik ben benieuwd. De afgelopen dagen ging mijn wekker om 6.15, en om 7.00 komt de tuktuk om me naar het project te brengen. De tuktuk is een soort overdekte brommer waar mensen op een bankje achterin kunnen zitten. De zijkanten zijn open, en is ook echt een ervaring om daar in te zitten. De tuktuk scheurt echt overal door, soms tussen auto's waar nog maar aan beide kanten een paar centimeter ruimte over is. Super bizar, maar gaaf. Je moet ze maar vertrouwen. Hoe verder ik richting het project ga, hoe armer en slechter alles eruit ziet. Gaten in de wegen, kapotte huisjes, of hutjes waar mensen in wonen. Een vieze brandlucht, en overal plastic flesjes, echt niet normaal. Als ik bij het project aankom, moet ik op een grote poort aankloppen, en dan moet iemand hem opendoen. Daarna moet ik een soort kleed voor doen, om mijn eigen kleren te beschermen. Het is in Malawi trouwens ook gebruikelijk om een een kleed voor te doen. Als ik binnenkom is het al een enorme chaos. De kinderen zitten dan aan het ontbijt, en ik loop door naar de slaapzaal om mee te helpen met het verschonen van de bedden. In de zaal staan 20 bedden, en is gevuld met 18 á 19 kinderen. De grotere kinderen zitten in de zaal tegenover. Als alle bedden opgemaakt zijn, en alle kinder mondjes gevuld zijn, worden de kinderen gewassen. En dat is echt heel bizar, en apart. 1 vrouw staat in een hok, ruimte van ongeveer 1.5 bij 3 meter waar de kinderen worden gewassen. In een klein voor hokje worden de kinderen uitgekleed, en dan in de slaapzaal weer aangekleed. Mijn taak de afgelopen dagen was het uitkleden van de 'vieze' kinderen in dat voor hokje, zorgen dat ze niet naar de slaapzaal gaan, en de schone kinderen aangeven aan de huismoeder die gaat aankleden, en het gaat echt als een soort lopende band werk. Hup, uit de kleren. Wassen met een emmer water, insmeren met een soort vettige zalf,  en aankleden in de slaapzaal. En dan zet je de kinderen in een bed, zodat ze niet door elkaar gaan lopen en het een chaos word. Want geloof me, deze kinderen kunnen net uit de jungle komen als het gaat om lenigheid en acrobatiek. 1 jaar en in 10 seconden van het ene bed, over het andere bed, op de grond. Niet normaal, en heel grappig om te zien. Als alle kinderen gewassen en aangekleed zijn, komt er een tas met allerlei schoentjes tevoorschijn. Alle kinderen krijgen dan schoentjes aan, wat vaak ook een strijd is. De ene pakt weer de schoentjes van de ander, en gaat ermee gooien. De ander doet zijn/haar schoentjes weer uit. Ik kan dit op papier echt niet goed uitleggen, je moet het echt meemaken voordat je een beetje beseft en snapt hoe het gaat. Als dat allemaal gedaan is, krijgen de kinderen speeltijd. En wat voor ons nog warm is, vinden de Malawianen al snel koud. Daarom mogen de kinderen soms ook niet buiten spelen, omdat ze het te koud vinden. Wat voor mij echt heel raar over komt. Dan worden ze met z'n allen naar het eet gedeelte gebracht, wat 4 bij 2 meter is, en dan moet je kinderen in een klein hokje gaan vermaken, waar ze zich ontzettend gaan vervelen. Want speelgoed maken ze zo weer kapot en maken ze ruzie. Soms is dat echt niet te doen. Rond een uur of 10 krijg ik thee, maar een soort oplos thee met een cacao smaak. Wel lekker, maar lijkt niet echt op thee. Soms krijg ik er dan een ontbijt bij. Vanmiddag kreeg ik gewoon een hele maaltijd met aardappeltjes en soort ei. Super lekker, maar echt te veel. Rond een uur of 11 krijgen dan de kinderen eten, allemaal in een hokje en dan proberen zoveel mogelijk kinderen eten te geven. En om half 12 liggen dan alle kinderen, schoon, en moe op bed. Nouja, moe is bij sommige kinderen nog de vraag. Want ze dagen je echt uit. Eindelijk slapen ze allemaal. Rust, even lekker zi... O wacht daar begint er een te huilen. Even troosten, en in slaap wiegen.
En dan eindelijk ru..... nee, daar begint de volgende. En die wil niet stoppen met huilen. Een van de huismoeders pakt een grote doek, en dan word het kindje op mijn rug vast gemaakt. Echt super handig. Je voelt het kindje niet, het lijkt net of je een rugtas op je rug hebt. Soms moet je daar ook even over nadenken, want soms wil je gaat zitten, en met je rug tegen de muur aan, maar dat kan dan dus niet. Maar het is wel echt super gaaf om mee te maken. Op het project eten ze tussen de middag Nsima, dat is een soort papje van mais, maar dan enorm dik. Dat eten ze dan altijd met iets erbij, of groente, of vlees. Dan pak je eerst een stuk nsima, en dan doe je er wat groente of vlees bij, en dat eet je op. En dat alles met je handen. Best lekker eigenlijk, maar je word er zo vol van.
Vandaag was er een grote schoonmaak, en werden alle bedden naar buiten gebracht en werden grondig gesopt. Ook op het pleintje werd alles gesopt, en het was echt super gezellig. De mensen waren heel vrolijk en de kinderen gingen allemaal buiten spelen. Vandaag was er nog een vrijwilliger uit het huis die op hetzelfde project zit als mij. We hadden vandaag ballonnen meegenomen, en een plezier dat ze ermee hadden. Echt leuk om te zien. Donderdag had ik bellenblaas meegenomen wat ze ook super leuk vinden. Soms is er maar moeilijk orde in de chaos te brengen. Ik neem mijn petje maar af voor alle nonnen en huismoeders die dit runnen. Hier moet je maar een hoop geduld voor hebben. Na het eten vanmiddag, moesten de kinderen weer naar de slaapzaal voor een klein middagdutje. Ik wou de kinderen naar binnen doen, en liep met een jongetje van nog geen 1 jaar op mijn arm om de andere kinderen van het binnenplein naar binnen te halen, toen ik in een soort greppel mijn voet heel lelijk verzwikte. Het deed echt onbenullig veel pijn, en kon niet meer lopen. Ik moest even naar het ziekenhuis om te laten controleren of het niet gebroken was. Een scan gemaakt, en wachten op de uitslag. We werden weer in een kamer geplaatst om te wachten op de uitslag. En ineens werd het donker, de stroom was weer uitgevallen. Dat is hier dus heel normaal, en een paar minuten later sprong de generator aan, en hadden we weer licht. Dus het duurde nog wat langer. Eindelijk kwam ze, en was er gelukkig niks gebroken, maar gekneusd. Mijn voet is met verband ingetaped, en hij begint te zwellen. Dus maar een paar dagen met de voet omhoog. Gelukkig heb ik het weekend vrij van het project, en kan ik rustig aan doen. Het is ook altijd wat, en hoop dat ik het ziekenhuis voor de rest van het half jaar niet meer van binnen zie. De omgeving hier is ook echt super gaaf. En ik leer ook steeds meer de gewoonten van de Malawianen. Ik zit hier nog maar 8 dagen, maar ik heb het idee dat ik hier al wel 2 maand zit. Afgelopen woensdag zijn we wezen uiteten, en dat kan hier ook echt goed. Heerlijke pizza gehad, genieten. Morgen geeft het lekker weer aan, dus we gaan even proberen te zwemmen, en even rustig aan doen met mijn voet.

Fijn weekend,

Gerrieke

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Doingoood